Podrabianie bądź przerabianie znaczków pocztowych, które polega na fałszowaniu np: nadruków, stempli, ząbkowania lub gumy. Fałszerstwa najczęściej dokonywane są w celu osiągnięcia korzyści majątkowych i można je podzielić na fałszerstwa na szkodę poczty, gdzie sfałszowany znaczek wprowadza się do obiegu pocztowego oraz fałszerstwa na szkodę zbieraczy, gdzie fałszerstwa próbuje się sprzedać na rynku filatelistycznym.

Najczęstsze rodzaje fałszerstw:

Wierne Reprodukcje
Ten typ sfałszowanych znaczków ma taki sam kolor, rysunek i ząbkowanie jak pierwowzór. Podrabiane są nawet znaki wodne na papierze. W praktyce oznacza to, że dla zwykłego zbieracza niemożliwym jest odróżnienie znaczka oryginalnego od fałszywego. Aby być pewnym prawdziwości znaczków, warto kupować cenne znaczki, tylko te, mające certyfikaty od ekspertów filatelistycznych, a nie z niepewnych zródeł.

Znaczki z modyfikacjami
Ten typ fałszerstwa dokonywany jest na istniejących emisjach znaczków pocztowych. Znaczki poddawane są różnorakim modyfikacjom, jak np. ponowne gumowanie, tworzenie odmian kolorystycznych, dodawanie fałszywego znaku wodnego.

Nieistniejące emisje
Fałszerstwa znaczków pocztowych nie ograniczają się tylko do autentycznych emisji. Fałszerze często produkują emisje całkiem nowe, nieistniejących państw np. Bukhara, Lundy, Sedang itp. Światowy Związek Pocztowy uznał tego typu emisje za niezgodne z prawem. Konwencja Paryska z 1947 roku uznała, że nieważne walory pocztowe powinny być oznaczone kasownikiem z cyfrą "zero".

Przykład fałszerstwa na szkodę poczty. Nadruk na znaczku po lewej stronie został wykonany flamastrem.

Opracowanie: Tomek Kowalik