Początki tego jedynego w Polsce
muzeum
sięgają początków II Rzeczpospolitej, kiedy to kilka
miesięcy po odzyskaniu niepodległości, wśród urzędników
Ministerstwa Poczt i Telegrafów zrodził się projekt
powołania muzeum. W dniu 15 lutego 1919 roku, zwrócono
się z apalem do społeczeństwa polskiego o zbieranie
i przekazywanie pamiątek do muzeum. Apel spotkał się
ze spontanicznym odzewem społeczeństwa, dzięki czemu
w dniu 25 stycznia 1921 roku powołano do życia
Muzeum Pocztowo Telegraficzne w Warszawie.
Jego zadaniem było gromadzenie obiektów
filatelistycznych
oraz eksponatów z dziedziny historii
poczty, telegrafu i telefonu.
Dynamiczny rozwój muzeum przerwała II Wojna Światowa.
Zbiory zabezpieczone w podziemiach Urzędu
Telekomunikacyjnego uległy częściowemu zniszczeniu,
a pozostała część odkryta przez okupanta podzieliła
los innych dóbr kultury narodowej i zostałą wywieziona
do Niemiec. Po wojnie wiekszość eksponatów udało się
odzyskać dzięki staraniom Biura Rewindykacji i Odszkodowań
Wojennych oraz osobistemu zaangażowaniu profesora Karola Estraichera, wówczas delegata Dyrekcji Muzeów do spraw rewindykacji
zabytków. Muzeum wznowiło swoją działalność
26 marca 1945 roku, ograniczając się do odbudowywania
zasobów sprzed 1939 roku, nie rezygnując przy tym
z pozyskiwania nowych nabytków. Z powodu problemów
lokalowych w zniszczonej wojną Warszawie, muzeum
przeniesiono do Wrocławia. Jego organizację powierzono
w 1955 roku urzędnikowi wrocławskiej Dyrekcji Okręgu Poczt
i Telekomunikacji Aleksandrowi Śnieżce.
Uroczyste otwarcie wrocławskiego muzeum miało miejsce
12 grudnia 1956 roku w ocalałym od działąń wojennych,
zabytkowym budynku poczty głownej, na skrzyżowaniu
ulicy Krasińskiego z aleją Słowackiego, wzniesionym
według projektu architekta Lothara Neumanna w latach
1926-1929. Oryginalna architektura ceglanego budynku
nawiązuje do obowiązującego w tym czasie w Europie
formizmu. Fasadę zdobią symbole pocztowe w portalach,
oraz płaskorzeźbione medaliony przedstawiające wizerunki
pocztylionów, a także scenki rodzajowe z życia mieszkańców Wrocławia,
wykonane według projektu berlińskiego rzeźbiarza
Feliksa Kupscha.
Otwarcie muzeum upamiętnił wydany przez Polską Pocztę
znaczek
z wizerunkiem pieszego gońca wrocławskiego z XVI wieku.
Obecnie ogólna wielkość zasobów muzeum wynosi 70
tysięcy pozycji inwentarzowych, nie licząc ogromnych
zbiorów filatelistycznych systematycznie powiększanych
o nowo emitowane
znaki pocztowe. Zasoby te są gromadzone w pięciu działach:
Pocztowym, Filatelistycznym, Telekomunikacyjnym,
Archiwum i Bibliotece.
