Już w najstarszych cywilizacjach istniała potrzeba przekazywania informacji. Usługi tego typu były głównie organizowane przez kupców i władców. Poczta sztafetowa to rodzaj pośpiesznej poczty listowej, opierającej się na systemie sztafet, która dysponuje dobrze rozwiniętą i zorganizowaną siecią stacji pocztowych. Na tych stacjach, dochodziło do wymiany koni jak i posłańców pocztowych, dzięki czemu nie było przerw podczas podróży przesyłki do adresata. Pierwsza taka poczta pochodzi z Persji z ok. V w p.n.e. Jeźdźcy podróżowali zwykle w dzień i w nocy przewożąc przesyłki z jednej stacji do drugiej na zasadzie sztafety. W Cesarstwie Rzymskim dużą rolę przywiązywano do budowy doskonałej sieci dróg i dobrej organizacji rządowych usług pocztowych. Tzw. "Cursus Publicus", czyli posłańcy rządowi, korzystali z koni lub z powozów ciągniętych przez konie. Wg różnych relaci, poczty sztafetowe znane były również w innych państwach. Wg Marka Polo, w XIII w istniała w Chinach. Wg źródeł hiszpańskich, znana była także u Inków w wieku XVI. W Polsce pojawiła się w 1764 roku. Jako poczta ogólnie dostępna, działała od początku XVIII wieku we Francji, Wielkiej Brytanii oraz Niemczech. Podczas przewozu poczty obowiązywała zaostrzona kontrola terminowości przejazdów oraz przekazywania przesyłek na stacjach, jak i doręczenia ich adresatom.

Opracowanie: Grzegorz Maras